1905 – Einstein: Özel Görelilik Teorisi

1905’te Albert Einstein’ın formüle ettiği özel görelilik, uzay ve zamanın mutlak olmadığını, gözlemciye bağlı olarak birleşik bir uzay-zaman dokusu oluşturduğunu gösterdi. Işık hızının her gözlemci için sabit olması fikri, zamanın genişlemesi ve uzunluk kısalması gibi sezgilerimize yabancı sonuçları beraberinde getirdi. Astrofizikte özel göreliliğin önemi, yüksek hızlı parçacıkların davranışlarını, nötron yıldızları çevresindeki plazmanın dinamiklerini ve ışığın enerjisinin hareketle nasıl değiştiğini anlamada ortaya çıktı.

Ayrıca ünlü denklem E=mc², kütle ile enerjinin birbirine dönüştürülebilir olduğunu göstererek yıldızlarda kütle–enerji dönüşümünü kavramamıza olanak sağladı. Bu fikir, nükleer füzyonun yıldızların enerji kaynağı olabileceği yolundaki teorik gelişmeleri destekledi. Özel görelilik, günlük gözlemlerimizin ötesinde gök olaylarını hesaplamada zorunlu bir araç hâline geldi; hızlı hareket eden cisimlerin spektral özelliklerini ve enerjilerini doğru şekilde değerlendirmek için bu kuram şarttır.